Tijdgeest 2025 - Aftellen naar 2025 en het geheime lot van Amerika -Deel 12: BIJBELS GESPROKEN IS HET VERNOEMEN VAN "NAMEN", EN ZE IN AUTORITEIT OVER U PLAATSEN, MEER DAN HET MAKEN VAN EEN "GELUID IN DE LUCHT".
(d.d. 3 augustus 2021 - door SkyWatch Editor)
(d.d. 3 augustus 2021 - door SkyWatch Editor)
Bijbelse personages en locaties ondergaan door het Woord heen naamsveranderingen in tijden van historische en geestelijke betekenis; het Boek des Levens van het Lam wordt gecontroleerd voor de toegang van de heiligen door de parelachtige poorten van de hemel; de heerschappij van Adam over het dierenrijk door de ceremoniële naamgeving van elk beest; heiligen ontvangen instructie om dingen te vragen "in de naam" van de Heer...
Wat hebben al deze factoren, en zovele andere, gemeen?
Zoals het betrekking heeft op mensen
Samen illustreren ze, zelfs voor de nieuwste bijbelstudent, dat het Woord namen zeer serieus neemt. De Baker Encyclopedie van de Bijbel zegt:
In de Hebreeuwse taal betekende de term voor "naam" hoogstwaarschijnlijk "teken" of "onderscheidend merkteken". In de Griekse taal is "naam" (onoma) afgeleid van een werkwoord dat "kennen" betekent; een naam geeft dan datgene aan waardoor een persoon of voorwerp gekend moet worden.[i]
En het Evangelisch Commentaar op de Bijbel erkent dat "een nieuwe naam een nieuwe bestemming aangeeft."[ii] Vaak wordt dit heel doorzichtig getoond.
Neem bijvoorbeeld Genesis 17:5:
Uw naam zal niet meer Abram heten, maar uw naam zal Abraham zijn, want Ik heb u gemaakt tot een vader van vele volken.
In dit geval hoeven we niet verder te kijken dan de onmiddellijke context om het doel te zien achter Gods besluit om Abram een andere naam te geven. Het is duidelijk zichtbaar dat Hij van plan was Abrams zaad enorm te vermeerderen. De belofte voor deze verbondshandeling blijkt uit de verandering van de naam die iedereen vanaf die dag aan Abram zou geven; iedere keer dat zijn naam werd uitgesproken, klonk de belofte van God in de oren van de aanwezigen, wat hem en zijn volk eraan herinnerde dat God zou doen wat Hij zei dat Hij zou doen. In het Hebreeuws is "Abram" samengesteld uit "ab", dat "vader" betekent, en "rām", "hoog" of "verheven". God, door "Abram" te veranderen in "Abraham", versmolt in het Hebreeuws hămôn, of "menigte", waardoor de naam uiteindelijk "hoge vader over een menigte" betekent.
Ruikt de roos net zo zoet als elke andere naam in dit geval? Sorry dat ik je teleurstel, Julia, maar het antwoord is nee. De roos is veel, veel zoeter wanneer de zon voor de eerste keer ondergaat over Abra-ham, de vader van vele naties, dan over de "hoge vader" in het algemeen. En zijn vrouw, Sarai, veranderd in Sarah (Genesis 17:15), bleef niet buiten de belofte, hoewel de etymologie achter die verwisseling veel moeilijker te achterhalen is. De meeste commentaren en discussies over dit moment in de Schrift erkennen dat de Hebreeuwse wortels van zowel "Saraï" als "Sarah" "prinses" betekenen. Natuurlijk is het niet logisch om van "prinses" naar "prinses" te gaan, dus in veel vroegere wetenschappelijke discussies werd de interpretatie gegeven dat "Sarai" een titel was die door de mens was gekozen over een bepaalde aardse stam, terwijl "Sarah" een door God gegeven aanduiding was die bepaalde dat zij de prinses zou zijn "van de gehele mensheid". Deze theorie, hoewel mooi, was moeilijk te bewijzen, en een tijd lang was de volledige verklaring onbereikbaar. In de negentiende eeuw echter wees de briljante Duitse theoloog en bijbel exegeet, Heinrich Ewald, op iets dat overduidelijk had moeten zijn. Van de mogelijke betekenissen van het Hebreeuwse sarai, was er één een werkwoord dat betekende "twisten, strijden... twistziek, gewelddadig, wat onaangename ideeën van opvliegendheid opriep". De verandering van deze verkleinende naam in de vrouwelijke afgeleide van 'prins', sarah, "was een eervolle onderscheiding die aan de vrouw van Abraham werd verleend."[iii] Met andere woorden, de naam van Abrahams vrouw veranderde van iets als 'strijden en vechten' in 'prinses'.
Op soortgelijke wijze was het ook gebruikelijk om aan de hand van een belangrijke gebeurtenis vast te stellen hoe een plaats zou gaan heten. In één verhaal werden zowel een persoon als een plaats herboren in een nieuwe identiteit. In de nacht dat Jakob worstelde met God, zien we deze verwisseling:
En Hij zei tot hem: "Wat is uw naam?"
En hij zei: "Jakob."
En Hij zei: "Uw naam zal niet meer Jakob heten, maar Israël, want als een vorst hebt gij macht bij God en bij de mensen, en hebt overwonnen."
En Jakob vroeg hem, en zei: "Zeg mij, ik bid u, uw naam."
En hij zei: "Waarom vraagt u naar mijn naam?" En hij zegende hem daar.
En Jakob noemde de naam van de plaats Peniël [letterlijk: "aangezicht van God"]: "want ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn leven is behouden." (Genesis 32:27-30)
Hoewel Abram de naam "Abraham" kreeg met het oog op een toekomstige belofte via zijn nageslacht, vertegenwoordigde Jakobs nieuwe identiteit, "Israël", zijn huidige relatie met God en de relatie die de twaalf stammen met God zouden hebben, en een bevrijding voor hem van zijn vroegere leven en reputatie. 'Jakob' betekende 'houder van de hiel' of 'iemand die verdringt', en hoewel onze cultuur vandaag de dag de naam viert als een verwijzing naar de man die vader zou worden van de twaalf stammen van de verbondsnatie, is de oorsprong van 'Jakob' een beetje gewetenloos. Als zijn broer Ezau aan hun toen blinde vader Izaak klaagt over de zegeningen die Jakob op bedrieglijke wijze heeft gestolen door zich voor hem uit te geven, laat hij boos zijn cynisme blijken: "Heet hij niet terecht Jakob? Want hij heeft mij al twee keer verdrongen" (Genesis 27:36). Vertaal dat naar moderne termen, en het is alsof Ezau roept: "Deze broer van mij blijft van mij stelen! Hoe toepasselijk dat zijn naam Jakob zou zijn! Die oplichter!" - de implicatie is dat "Jakob" synoniem is aan "bedrieger" of "manipulator."
De nieuwe naam die Jakob kreeg toegewezen na zijn "ontmoeting" met God in Peniël was "Israël". Zoals Logos Bijbel Software's gewaardeerde Faithlife Studie Bijbel commentaar erkent: "Hier is de reden voor de naam Israël (yisra'el, in het Hebreeuws) de werkwoordelijke uitdrukking 'je hebt gestreden met (of geworsteld met) God.'" Nogmaals, yisra'el is gedeeltelijk afgeleid van de sarai/sarah wortels, die, zoals hiervoor gezegd, betrekking heeft op de betekenis "'worstelen,' 'streven,' of 'strijden'. De naam yisra'el zelf zou kunnen betekenen 'God zal strijden', 'Moge God strijden' of 'God strijdt'."[iv]
Dus, gezien het feit dat dit gesprek tussen God en Jakob plaatsvond vlak nadat Jakob de hele nacht tot het aanbreken van de dageraad met God had geworsteld en streed (in een theofanie; verschijnend als "een man", Genesis 32:24), zou het Julia-tisme hier zijn: "Jakob worstelde/streed/vocht met God in Peniël. Het is duidelijk dat hij de naam die 'worstelde/streed/vochtte' betekent, alleen voor die gebeurtenis kreeg. Het hoeft geen profetie te zijn." Maar dan krijgen we de rest van het Oude Testament. Het is een beetje meer dan toeval of ironie dat de natie genaamd "Israël" (niet de man, Jakob) zulke intense tijden van strijd met Jahweh zou doormaken in de generaties die volgden op dit verbazingwekkende moment in de Schrift. "Israël" werd uiteindelijk de beschrijving en definitie van de natie lang nadat Jakob er niet meer was.
Dit zou de reden kunnen zijn waarom de ouden geloofden in de meer mystieke connecties tussen dat schijnbaar betekenisloze "geluid in de lucht" en het lot. Bijbels gesproken zijn namen meer dan een naam of een sticker die de Israëlieten op hun T-shirts plakken bij sociale ontmoetingen en theekransjes. Voor het volk van God, zegt het Holman Illustrated Bible Dictionary, "een naam drukt de essentie uit." Deze bron gaat onmiddellijk verder met te zeggen:
Het kennen van de naam van een persoon was het kennen van het totale karakter en de aard van die persoon....
Het kennen van een naam impliceerde een relatie tussen partijen waarin de macht om kwaad of goed te doen van kracht was. Dat God Mozes bij name kende, was de aanleiding om Mozes' verzoek om goddelijke aanwezigheid in te willigen (Exod. 33:12, 17). Het geven van een naam impliceerde de macht van de naamgever over de genoemde, zoals blijkt uit de naamgeving van de dieren in Gen. 2:19-20 of Farao's hernoeming van Jozef (Gen. 41:45; vgl. Dan. 1:6-7; 2 Kon. 24:17).[v]
Zowel mannen als vrouwen mochten hun kinderen een naam geven (enigszins verrassend als men bedenkt hoe weinig vrouwen op bijna alle andere manieren gezag kregen over het huishouden of de omgang daarmee). Het kiezen van een naam voor iemands nageslacht kon te maken hebben met hoe een moeder of vader zich voelde bij of vlak na de geboorte; om een speciale gebeurtenis te herdenken; om hen te markeren voor een hoog doel of bestemming; om hen op te dragen aan God en Zijn wil; om sterke familiebanden of allianties in stand te houden; of om een boodschap van God over te brengen, zoals sommige van Jezus' namen zouden doen voor Zijn volk (bijvoorbeeld "Immanuel," wat betekent "God is met ons" [Mattheüs 1:23]).
Groeien kinderen dus op op een manier die bij hun naam past, omdat dit van hen verwacht wordt, en deze titel het enige is waartoe zij zichzelf in staat achten? Of groeien ze op met het vervullen van hun naam als een bestemming, omdat er een mystieke, profetische verbinding was tussen hun ziel en naam bij de geboorte, en ze nooit echt een keuze hadden over wat ze zouden worden? Het is makkelijk om het eerste aan te nemen: Peuter Jacob is opstandig en zegt op een dag: "Willen papa en mama mij 'bedrieger' noemen? Prima! Ik zal ze 'bedrog' laten zien!" Dan spendeert hij de rest van de middag met het bedenken van plannen om alles van Ezau af te pakken... Ik bedoel, waarom niet? Het is een goede theorie.
Aan de andere kant zijn er momenten in de geschiedenis dat mensen iets verbazingwekkends tot stand hebben gebracht waar hun namen profetisch naar wezen, en er is geen verklaring voor hoe ze hadden kunnen weten dat te regelen - zelfs als ze dat gewild hadden.
Neem bijvoorbeeld Daniël. De naam is afgeleid van het Hebreeuwse din, "rechter" en el, "God", wat vertaald betekent: "God is mijn rechter". De betekenis is hier dat er geen ander is - geen mens, geen kleine god - die zou kunnen volstaan als de leidende rechter over het leven van deze man vanaf zijn geboorte.
Het Bijbelse verslag van Daniël laat zien dat Daniël, tijdens de Babylonische gevangenschap en in omstandigheden buiten zijn eigen controle, herhaaldelijk voor menselijke rechters werd geplaatst en onderworpen werd aan wetten die niet van Jahweh waren. Het was alsof er in die tijd sinistere krachten in het heelal leefden die wilden dat hem zijn naam werd ontnomen en elke associatie die hij daarmee had. Toen Daniël voor het eerst naar Babylon werd gebracht, verklaarde de hoofdambtenaar zelfs dat zijn nieuwe naam Beltsassar zou worden ("Bel beschermt zijn leven," een beroep op de Babylonische god Bel voor voorziening) als een manier om Daniël te scheiden van elke verbinding met de God van zijn volk. (Dit werd ook gedaan met Daniëls vrienden [Daniël 1:7] - Hananja ["Jahweh is genadig"], Misjaël ["die is wat God is"; "hoge plaats"], en Azarja ["iemand die Jehovah helpt"] - van allen werden hun namen veranderd in verwijzingen naar Babylonische goden. Hananja werd Sadrach ["bevelhebber van Aku"]; Misjaël werd Mesach ["die is wat Aku is"]; en Azarja werd Abednego ["dienaar van Nebo"]). Een belangrijk ding moet echter worden opgemerkt over deze specifieke hernoeming: In tegenstelling tot de andere genoemde verhalen waarin God met een goddelijk doel verandert hoe iemand zal heten, namen in het geval van Daniël de heidense gijzelnemers de beslissing. Daniëls lot zou daarom verbonden blijven aan de naam "God is mijn Rechter" die hij eerder had gekregen.
De aanval op Hebreeuwse namen was slechts de eerste daad die de Babyloniërs uitvoerden in een poging om afstand te scheppen tussen de Joden en hun God. Vanaf het moment dat zij in het nieuwe, donkere land werden binnengebracht, werd van Daniël en zijn vrienden verwacht dat zij het voedsel en de wijn van de koning aten en dronken, die geestelijk onrein waren volgens de wetten van Israël (vgl. Daniël 1:8-16). Toen Daniël vroeg om alleen groenten te eten en alleen water te drinken, verstijfde de hoofdknecht van de koning - de aardse rechter over Daniëls geestelijke zaken op dat moment - bang dat Daniël en zijn vrienden niet zo hard zouden werken, en de hoofdknecht verantwoording zou moeten afleggen aan zijn aardse rechter (de koning). Maar Daniëls ware rechter had Daniël "gunst en ontferming" gegeven in de ogen van de hoofdman (1:9). Hij stelde een proef van tien dagen voor, waarbij de Hebreeuwse bedienden alleen groenten zouden eten en alleen water zouden drinken, en de chef zelf zou kunnen zien of hun werk de noodzakelijke ethiek bereikte of ontbrak. Verbazend genoeg stemde de chef in met de proef - hij onderwierp zichzelf, evenals Daniël en zijn vrienden, aan de Rechter die door zijn naam Degene was die over Daniël voorzat in het geestelijke rijk - en de resultaten waren verrassend. Niet alleen kwam Daniëls rechter hem ondersteunen om al het werk te volbrengen dat voor die tien dagen op zijn agenda stond, maar de Hebreeuwse dienaren zagen er zelfs gezonder uit - "dikker in vlees" - dan de niet-Hebreeuwse dienaren (1:15).
Deze chef zou Daniëls rechter niet zijn. Noch zou het deze Babylonische koning zijn. Daniël was "gemerkt", of "voorbestemd" [destiny-ed] zo je wilt. (Ja, ik ben me ervan bewust dat "voorbestemd" geen woord is. Maar het past hier; het moet anders gelezen worden dan "bestemd", dat onze cultuur synoniem heeft gemaakt met "bepaald". Bovendien is het leuk om te zeggen...) Daniël zou zijn daden uiteindelijk door Jahweh laten beoordelen en door niemand anders.
Daar zal het bij lange na niet ophouden. Velen die bekend zijn met het boek Daniël weten waar dit heen gaat, en hoe het uitmondt in de krachtmeting tussen de hoogste rechter en de rechter. Zoals zo vaak in het Woord, wanneer men te maken heeft met echte mannen en vrouwen en hun eindige kracht, leidt de ene test tot de andere, waarbij de ene groter wordt dan de andere. Kleine overwinningen leiden tot grotere beproevingen, die weer leiden tot meer verbazingwekkende overwinningen, enzovoort. We mogen een klein begin nooit verachten (Zacharia 4:10), want als we in weinig trouw zijn, zal ons veel worden toevertrouwd (Lucas 16:10).
We gaan een korte tijd vooruit en koning Nebukadnezar ervaart verontrustende dromen en nachtelijke visioenen die hem niet laten rusten. Hij riep de "magiërs, de betoveraars, de tovenaars en de Chaldeeën" (2:2) om te komen en zijn dromen uit te leggen. Toen zij faalden, beval Nebukadnezar dat alle wijzen van Babylon gedood zouden worden (2:12), inclusief Daniël en zijn vrienden. Zonder in paniek te raken, te huilen of te stoppen om een testament op te stellen, vroeg Daniël kalm, "met voorzichtigheid en discretie" (2:14), naar de reden van het doodvonnis.
Waarom reageerde hij zo? Omdat hij onbevreesd was? Omdat hij van de Babyloniërs hield en bereid was de executiezaal in te marcheren om zijn koning iets te bewijzen? Omdat de andere Hebreeërs tegen hem opkeken en hij geen paniek wilde zaaien onder zijn volk? Ik veronderstel dat sommige van deze redenen ook een factor kunnen zijn geweest. Maar naar mijn persoonlijke mening bleef Daniël kalm omdat hij al wist wie zijn Rechter was. Hij was zich bewust van waartoe hij was "voorbestemd" door het benoemen van zijn naam.
Desondanks, daar stond Daniël, meewerkend aan zijn eigen doodvonnis toen de mannen van de koning hem kwamen ophalen voor executie. Toen hij ontdekte dat het een kwestie van droomuitleg was, vroeg hij om een afspraak met de koning, ging naar huis en vroeg zijn drie beste vrienden - nu bekend onder hun Babylonische namen Sadrach, Mesach en Abednego - om begeleiding van de Rechter, waarvan hij al wist dat die het laatste woord zou hebben over zijn eigen lot. Daarna, geloof het of niet, ging hij naar bed en sliep er een nachtje over. (Wie anders dan een zeer zelfverzekerde man zou op zo'n moment kunnen slapen?) In de nacht onthulde dezelfde Rechter, die in het weefsel van Daniëls naam was verweven, alles wat de dromen van de koning betekenden, en Daniël ontwaakte met lofprijzingen op zijn lippen.
De volgende morgen werd hij naar Nebukadnezar gebracht. In tegenstelling tot de anderen voor hem, was Daniël de droom niet verteld voordat de uitlegging werd verwacht. Integendeel, zodra Daniël de kamer binnenkwam, vroeg de koning of hij zowel de droom als de uitleg ervan kende (2:24-26). Daniël legde uit dat geen wijze mannen, magiërs, tovenaars of andere mystici van dat soort Nebukadnezar zouden kunnen helpen, omdat de dromen van de koning in werkelijkheid van de God van de Hebreeën afkomstig waren!
Ik stel me voor dat Daniël op dit moment de reactie van de koning gadeslaat, terwijl hij Nebukadnezar de geheime gedachten van zijn sluimerende geest vertelt die niemand kan weten, gevolgd door de uitleg van deze gedachten die niemand kan weten. Ik kan Daniël bijna zien hoe het gelaat van zijn aardse rechter - de man die nog maar een dag tevoren zijn dood had bevolen - veranderde van pompeus ongeloof naar scepsis, naar verbazing, en vervolgens naar aanbiddende dankbaarheid voor Daniëls God. Toen Daniël klaar was met spreken, viel Nebukadnezar op zijn aangezicht, verklaarde dat de Hebreeuwse God groter was dan alle andere ("God der goden") en de Leidsman van elke hoge zetel op aarde ("Heer der koningen"), en bevorderde Daniël vervolgens tot heerser over geheel Babylon (2:47-48). Daniël kreeg onmiddellijk zijn enige verzoek ingewilligd: dat Sadrach, Mesach en Abednego naast hem zouden regeren.
Dat klopt, ik stel me graag voor dat Daniël op dat moment dacht: Ik was nooit voorbestemd om vandaag te sterven. God, alleen, is mijn rechter.
Poëtisch, is het niet? Het is bijna alsof geen enkele andere babynaam die Daniël's ouders hadden kunnen kiezen, meer integraal verband zou hebben gehouden met Gods plan. Maar, we zijn nog lang niet klaar.
Ongelooflijk genoeg, hoewel Nebukadnezar zojuist had erkend dat Jahweh de "God van alle goden" en "Heer van alle koningen" was, ging hij snel verder met het bouwen van een afgodsbeeld van goud, en eiste dat iedereen zou ophouden met waar hij mee bezig was en het afgodsbeeld zou aanbidden telkens wanneer hij "het geluid hoorde van hoorn, pijp, lier, trigon, harp, doedelzak, en alle soorten muziek" (3:5). Als zij weigerden, zouden zij in een vurige oven worden gegooid en levend worden verbrand. Bij deze proclamatie stonden enkele Chaldeeuwse opportunisten op die niet dol waren op hun Hebreeuwse superieuren en beschuldigden Sjadrach, Mesach en Abednego er officieel van dat zij de wet op de afgoderij niet gehoorzaamden. De koning was natuurlijk woedend, dus liet hij de Hebreeuwse bestuurders komen en zorgde ervoor dat zij zijn verwachtingen hoorden, en begrepen. Na het herhalen van de wet die zij moesten gehoorzamen en het doodvonnis dat zou worden voltrokken als zij dat niet deden, vroeg Nebukadnezar in wezen: "Welke god gaat jullie dan redden?" (3:15).
Het is duidelijk dat de koning niet wist welke lotsbestemmingen deze Hebreeuwse mannen ook in hun oorspronkelijke namen hadden ingebed (nogmaals: Hananja ["Jahweh is genadig"], Misjaël ["die is wat God is"], en Azarja ["iemand die Jehovah helpt"]) voordat de Babylonische ambtenaren hen een nieuwe naam gaven. (Als hij het had geweten, had zijn ervaring met die andere Hebreeuwse jongen, wiens naam was "God is mijn rechter", hem misschien een voorsprong gegeven in wat er daarna zou gebeuren. Maar omdat deze overdenking meer over Daniël gaat dan over het verhaal van de oven, zal ik het kort houden). Als antwoord op de beschimping van de koning legden de drie Joden uit dat zij uit de oven zouden worden bevrijd, maar dat zij, zelfs als dat niet het geval zou zijn, hun leven zouden geven eerder dan dat zij een afgod of een andere god dan Jahweh Jehovah zouden aanbidden.
Nebukadnezar, nog woedender dan tevoren, liet de oven zevenmaal zo heet stoken als gewoonlijk en gaf zijn mannen bevel Sadrach, Mesach en Abednego in de vlammen te werpen. De oven werd zo heet dat Nebukadnezar's mannen die in de buurt kwamen werden gedood. De drie Joden liepen echter ongedeerd door de vlammen, en de koning was geschokt toen hij zag dat zij vergezeld werden door een vierde man (op zijn minst een engel, hoewel de meeste theologen het erover eens zijn dat dit een theofanie is [verschijning van God als mens], en velen geloven dat het een Christofanie was [verschijning van Christus als mens]). Nebukadnezar riep toen Daniëls vrienden, en toen zij uit het vuur tevoorschijn kwamen zonder ook maar een geschroeid haar op hun hoofd, erkende en vergrootte de koning opnieuw de glorie van Jahweh in het hele koninkrijk, en hij verklaarde dat de dood iedereen zou treffen die de Hebreeuwse God zou belasteren. De drie zegevierende mannen werden opnieuw bevorderd.
Later in Daniëls verhaal - nadat hij de tweede droom van Nebukadnezar had uitgelegd die zijn ondergang aankondigde... en het daaropvolgende handschrift op de muur dat de ondergang van zijn zoon Belsassar aankondigde - benoemde koning Darius de Meder, die het koninkrijk van Belsassar had overgenomen, Daniël tot een hoge ambtenaar boven alle andere ambtenaren en satrapen (soort onderkoningen van de koning, met een hoge mate van autoriteit en autonomie).
De satrapen waren (niet verwonderlijk) jaloers op Daniëls positie en trachtten, net als hun achterbakse voorgangers, zijn relatie met de koning te saboteren. Nadat een aantal bij elkaar kwamen, gingen zij naar de koning en overtuigden hem ervan een nieuwe wet te maken, die bepaalde dat gedurende dertig dagen niemand in het koninkrijk mocht aanbidden of bidden tot wie dan ook behalve de koning. Wie deze wet negeerde, zou in een hol van hongerige leeuwen worden geworpen en levend worden verslonden. Darius, waarschijnlijk zonder er lang over na te denken, ondertekende het bevel. Daniël, trouw aan Jahweh als altijd, bracht geen veranderingen aan in zijn dagelijkse routine van bidden en smeken tot de God van de Hebreeën, en hij werd opgemerkt door de oplichters die zich hadden opgesteld om hem te zien bidden op zijn gebruikelijke plaats bij het raam. Zij renden naar de koning om hem aan te geven, en Darius, die zich om Daniël bekommerde, piekerde tot zonsondergang om een manier te vinden om voor Daniël tussenbeide te komen. Maar helaas was het een wet van de Perzen en Meden, dat wanneer een koning eenmaal een bevel uitvaardigde, dit niet meer kon worden herroepen.
Toen Daniël inderdaad in de leeuwenkuil werd geworpen, riep de koning naar Daniël dat zijn God hem zou bevrijden, en toen werd de opening van de kuil verzegeld met het zegel van de koning. Daarop bracht koning Darius een slapeloze nacht door zonder voedsel of vermaak, bang voor wat hij zou aantreffen als de volgende dag de kuil werd geopend.
Maar Daniël wist iets wat Darius waarschijnlijk niet wist... Daniël was "gemerkt" voor een tijd als deze. Hij was "voorbestemd" om te ontsnappen aan het oordeel van een aardse, menselijke koning met zijn ijdele en eindige decreten. "God is mijn Rechter" stond geschreven op Daniëls geestelijke naamplaatje, en het zou deze nacht zijn dat zijn naam de topproef van voorzienigheid en roeping vervulde.
In de morgen rende de verontruste koning Darius naar het hol en riep om te zien of de onschuldige, veroordeelde Daniël een antwoord zou kunnen geven vanuit de duisternis beneden hem. Gezien het feit dat dit letterlijk onmogelijk zou zijn, moet de koning er voor zijn mannen irrationeel en waanzinnig hebben uitgezien, toen hij een antwoord zocht van iemand wiens alternatieve naam net zo goed "de meest recente maaltijd van de leeuwen" had kunnen zijn. Per slot van rekening waren die leeuwen zo uitgehongerd dat het ondenkbaar was dat een mens in hun midden het zou overleven, en de koninklijke ambtenaren wisten dat. Onmiddellijk na de hele beproeving, toen Daniëls samenzweerders en hun gezinnen in één keer in het hol werden gegooid (de veroordeling van de vrouwen en kinderen werd overigens door de Perzische wet gesanctioneerd, niet door de God van de Bijbel als een wraakactie), werden hun botten al in de lucht gebroken door de kaken van de springende, uitgehongerde roofdieren[vi] voordat hun lichamen de grond raakten (6:24). Dat is hoe hongerig die massieve katachtigen opzettelijk werden gehouden. Dus Daniëls bevrijding was veel meer dan alleen maar twijfelachtig.
Het mocht gewoon niet zo zijn. Daniël was er geweest. Zijn leven was voorbij. Afgelopen. Afgelopen. Beëindigd. Verslonden.
...Behalve dat het niet zo was.
Waarom niet? Omdat, zoals Daniëls geboortenaam nu verklaarde met meer wonderbaarlijk gezag van de Almachtige en alle krachten van de hemel dan ooit tevoren in zijn leven, God Daniëls Rechter was. Niet Nebukadnezar, niet de belangrijkste dienaren van de koning, niet Darius of zijn dwaze adviseurs, niet een of andere kleine-god of standbeeld... alleen El, en El alleen.
Terwijl de angstige koning over de sadistische voederplaats leunde en luisterde, weerklonk de Hebreeuwse belofte op het hoofd van din el vanuit die ruwe put als een kreet van berisping aan ieder mens of heidense god die zich op dat moment tegen Jahweh zou verzetten: "O koning, leef eeuwig!" klonk Daniëls stem:
Mijn God heeft zijn engel gezonden en de muil van de leeuwen gesloten, en zij hebben mij geen kwaad gedaan, omdat ik voor zijn aangezicht onberispelijk ben bevonden; en ook voor uw aangezicht, o koning, heb ik geen kwaad gedaan. (6:21-22)
Hierna schreef koning Darius een doxologie en verspreidde die door het hele land, een woord van wijdverspreide lof voor de God die Daniël had gered uit de muil van de leeuwen.
Julia, lieve Julia... een roos ruikt niet altijd zo zoet als ze een andere naam heeft. Zelfs een groep hongerige, schurftige leeuwen uit een voederplaats in de zesde eeuw voor Christus had je dat kunnen vertellen - als ze tenminste hadden kunnen uitvinden hoe ze hun kaken daarvoor op elkaar moesten klemmen.
En voordat men aanneemt dat elk verhaal even inspirerend was, er waren ook een paar "stinkkolen" en "lijkbloemen" in het Woord. Baasha bijvoorbeeld, wat "goddeloos", "aanvallend" of "hij die verwoesting aanricht" betekent, was de naam van de koning van Noord-Israël die zijn troon veroverde door offensieve militaire manoeuvres. Later kreeg hij van de profeet Jehu te horen dat zijn heerschappij zou worden als het huis van Jeroboam als gevolg van zijn goddeloos leiderschap (1 Koningen 15-16). Een andere is Bera, wat "zoon van het kwade" of "goddeloos-zijn" betekent; dit was de naam van de koning van de moreel dode stad Sodom (Genesis 14:2), die door God werd vernietigd. En dit zijn nog maar een paar voorbeelden die uit het begin van de "B"-sectie van The Exhaustive Dictionary of Bible Names kunnen worden gehaald.[vii] Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar je snapt het idee.
Ik denk dat het punt nu wel duidelijk is dat, zelfs als onze moderne wereld het kiezen van namen met dezelfde ernst benaderde als bij de keuze tussen Taco Bell, Burger King, of wat er tegenwoordig ook maar goed klinkt, dat niet de nonchalante behandeling is die de Bijbel aan het onderwerp toekent.
Er is geen beter bewijs voor dat feit dan in de manier waarop het Woord omgaat met de namen van God.
VOLGENDE KEER: Het Mysterie van Namen als het gaat om God en het lot.
Eindnoten:
[i] Baker Encyclopedia of the Bible: Vol. 1 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1988) 880.
[ii] V. P. Hamilton, Evangelical Commentary on the Bible Vol. 3 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1995) 22.
[iii] D. Brown, A. R. Fausset, & R. Jamieson, (n.d.), A Commentary, Critical, Experimental, and Practical, on the Old and New Testaments: Genesis–Deuteronomy: Vol I (London; Glasgow: William Collins, Sons, & Co.) 153.
[iv] J. D. Barry, D. Mangum, D. R. Brown, M. S. Heiser, M. Custis, E. Ritzema, … D. Bomar, Faithlife Study Bible (Bellingham, WA: Lexham Press, 2012, 2016), Genesis 32:28.
[v] C. Brand, A. Draper, S. England, E. R. Bond, T. C. Clendenen, & Butler (Eds.), Holman Illustrated Bible Dictionary (Nashville, TN: Holman Bible Publishers, 2003) 1173–1174.
[vi] P. W. Comfort, (Ed.), Cornerstone Biblical Commentary: Ezekiel & Daniel: Vol. 9 (Carol Stream, IL: Tyndale House Publishers; 2010) 391.
[vii] The Exhaustive Dictionary of Bible Names (North Brunswick, NJ: Bridge-Logos; 1998).
Bron: COUNTDOWN TO 2025 AND THE SECRET DESTINY OF AMERICA—PART 12: BIBLICALLY SPEAKING, CALLING FORTH “NAMES” AND PLACING THEM IN AUTHORITY OVER YOU IS MORE THAN MAKING A “SOUND IN THE AIR” » SkyWatchTV
Wat hebben al deze factoren, en zovele andere, gemeen?
Zoals het betrekking heeft op mensen
Samen illustreren ze, zelfs voor de nieuwste bijbelstudent, dat het Woord namen zeer serieus neemt. De Baker Encyclopedie van de Bijbel zegt:
In de Hebreeuwse taal betekende de term voor "naam" hoogstwaarschijnlijk "teken" of "onderscheidend merkteken". In de Griekse taal is "naam" (onoma) afgeleid van een werkwoord dat "kennen" betekent; een naam geeft dan datgene aan waardoor een persoon of voorwerp gekend moet worden.[i]
En het Evangelisch Commentaar op de Bijbel erkent dat "een nieuwe naam een nieuwe bestemming aangeeft."[ii] Vaak wordt dit heel doorzichtig getoond.
Neem bijvoorbeeld Genesis 17:5:
Uw naam zal niet meer Abram heten, maar uw naam zal Abraham zijn, want Ik heb u gemaakt tot een vader van vele volken.
In dit geval hoeven we niet verder te kijken dan de onmiddellijke context om het doel te zien achter Gods besluit om Abram een andere naam te geven. Het is duidelijk zichtbaar dat Hij van plan was Abrams zaad enorm te vermeerderen. De belofte voor deze verbondshandeling blijkt uit de verandering van de naam die iedereen vanaf die dag aan Abram zou geven; iedere keer dat zijn naam werd uitgesproken, klonk de belofte van God in de oren van de aanwezigen, wat hem en zijn volk eraan herinnerde dat God zou doen wat Hij zei dat Hij zou doen. In het Hebreeuws is "Abram" samengesteld uit "ab", dat "vader" betekent, en "rām", "hoog" of "verheven". God, door "Abram" te veranderen in "Abraham", versmolt in het Hebreeuws hămôn, of "menigte", waardoor de naam uiteindelijk "hoge vader over een menigte" betekent.
Ruikt de roos net zo zoet als elke andere naam in dit geval? Sorry dat ik je teleurstel, Julia, maar het antwoord is nee. De roos is veel, veel zoeter wanneer de zon voor de eerste keer ondergaat over Abra-ham, de vader van vele naties, dan over de "hoge vader" in het algemeen. En zijn vrouw, Sarai, veranderd in Sarah (Genesis 17:15), bleef niet buiten de belofte, hoewel de etymologie achter die verwisseling veel moeilijker te achterhalen is. De meeste commentaren en discussies over dit moment in de Schrift erkennen dat de Hebreeuwse wortels van zowel "Saraï" als "Sarah" "prinses" betekenen. Natuurlijk is het niet logisch om van "prinses" naar "prinses" te gaan, dus in veel vroegere wetenschappelijke discussies werd de interpretatie gegeven dat "Sarai" een titel was die door de mens was gekozen over een bepaalde aardse stam, terwijl "Sarah" een door God gegeven aanduiding was die bepaalde dat zij de prinses zou zijn "van de gehele mensheid". Deze theorie, hoewel mooi, was moeilijk te bewijzen, en een tijd lang was de volledige verklaring onbereikbaar. In de negentiende eeuw echter wees de briljante Duitse theoloog en bijbel exegeet, Heinrich Ewald, op iets dat overduidelijk had moeten zijn. Van de mogelijke betekenissen van het Hebreeuwse sarai, was er één een werkwoord dat betekende "twisten, strijden... twistziek, gewelddadig, wat onaangename ideeën van opvliegendheid opriep". De verandering van deze verkleinende naam in de vrouwelijke afgeleide van 'prins', sarah, "was een eervolle onderscheiding die aan de vrouw van Abraham werd verleend."[iii] Met andere woorden, de naam van Abrahams vrouw veranderde van iets als 'strijden en vechten' in 'prinses'.
Op soortgelijke wijze was het ook gebruikelijk om aan de hand van een belangrijke gebeurtenis vast te stellen hoe een plaats zou gaan heten. In één verhaal werden zowel een persoon als een plaats herboren in een nieuwe identiteit. In de nacht dat Jakob worstelde met God, zien we deze verwisseling:
En Hij zei tot hem: "Wat is uw naam?"
En hij zei: "Jakob."
En Hij zei: "Uw naam zal niet meer Jakob heten, maar Israël, want als een vorst hebt gij macht bij God en bij de mensen, en hebt overwonnen."
En Jakob vroeg hem, en zei: "Zeg mij, ik bid u, uw naam."
En hij zei: "Waarom vraagt u naar mijn naam?" En hij zegende hem daar.
En Jakob noemde de naam van de plaats Peniël [letterlijk: "aangezicht van God"]: "want ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn leven is behouden." (Genesis 32:27-30)
Hoewel Abram de naam "Abraham" kreeg met het oog op een toekomstige belofte via zijn nageslacht, vertegenwoordigde Jakobs nieuwe identiteit, "Israël", zijn huidige relatie met God en de relatie die de twaalf stammen met God zouden hebben, en een bevrijding voor hem van zijn vroegere leven en reputatie. 'Jakob' betekende 'houder van de hiel' of 'iemand die verdringt', en hoewel onze cultuur vandaag de dag de naam viert als een verwijzing naar de man die vader zou worden van de twaalf stammen van de verbondsnatie, is de oorsprong van 'Jakob' een beetje gewetenloos. Als zijn broer Ezau aan hun toen blinde vader Izaak klaagt over de zegeningen die Jakob op bedrieglijke wijze heeft gestolen door zich voor hem uit te geven, laat hij boos zijn cynisme blijken: "Heet hij niet terecht Jakob? Want hij heeft mij al twee keer verdrongen" (Genesis 27:36). Vertaal dat naar moderne termen, en het is alsof Ezau roept: "Deze broer van mij blijft van mij stelen! Hoe toepasselijk dat zijn naam Jakob zou zijn! Die oplichter!" - de implicatie is dat "Jakob" synoniem is aan "bedrieger" of "manipulator."
De nieuwe naam die Jakob kreeg toegewezen na zijn "ontmoeting" met God in Peniël was "Israël". Zoals Logos Bijbel Software's gewaardeerde Faithlife Studie Bijbel commentaar erkent: "Hier is de reden voor de naam Israël (yisra'el, in het Hebreeuws) de werkwoordelijke uitdrukking 'je hebt gestreden met (of geworsteld met) God.'" Nogmaals, yisra'el is gedeeltelijk afgeleid van de sarai/sarah wortels, die, zoals hiervoor gezegd, betrekking heeft op de betekenis "'worstelen,' 'streven,' of 'strijden'. De naam yisra'el zelf zou kunnen betekenen 'God zal strijden', 'Moge God strijden' of 'God strijdt'."[iv]
Dus, gezien het feit dat dit gesprek tussen God en Jakob plaatsvond vlak nadat Jakob de hele nacht tot het aanbreken van de dageraad met God had geworsteld en streed (in een theofanie; verschijnend als "een man", Genesis 32:24), zou het Julia-tisme hier zijn: "Jakob worstelde/streed/vocht met God in Peniël. Het is duidelijk dat hij de naam die 'worstelde/streed/vochtte' betekent, alleen voor die gebeurtenis kreeg. Het hoeft geen profetie te zijn." Maar dan krijgen we de rest van het Oude Testament. Het is een beetje meer dan toeval of ironie dat de natie genaamd "Israël" (niet de man, Jakob) zulke intense tijden van strijd met Jahweh zou doormaken in de generaties die volgden op dit verbazingwekkende moment in de Schrift. "Israël" werd uiteindelijk de beschrijving en definitie van de natie lang nadat Jakob er niet meer was.
Dit zou de reden kunnen zijn waarom de ouden geloofden in de meer mystieke connecties tussen dat schijnbaar betekenisloze "geluid in de lucht" en het lot. Bijbels gesproken zijn namen meer dan een naam of een sticker die de Israëlieten op hun T-shirts plakken bij sociale ontmoetingen en theekransjes. Voor het volk van God, zegt het Holman Illustrated Bible Dictionary, "een naam drukt de essentie uit." Deze bron gaat onmiddellijk verder met te zeggen:
Het kennen van de naam van een persoon was het kennen van het totale karakter en de aard van die persoon....
Het kennen van een naam impliceerde een relatie tussen partijen waarin de macht om kwaad of goed te doen van kracht was. Dat God Mozes bij name kende, was de aanleiding om Mozes' verzoek om goddelijke aanwezigheid in te willigen (Exod. 33:12, 17). Het geven van een naam impliceerde de macht van de naamgever over de genoemde, zoals blijkt uit de naamgeving van de dieren in Gen. 2:19-20 of Farao's hernoeming van Jozef (Gen. 41:45; vgl. Dan. 1:6-7; 2 Kon. 24:17).[v]
Zowel mannen als vrouwen mochten hun kinderen een naam geven (enigszins verrassend als men bedenkt hoe weinig vrouwen op bijna alle andere manieren gezag kregen over het huishouden of de omgang daarmee). Het kiezen van een naam voor iemands nageslacht kon te maken hebben met hoe een moeder of vader zich voelde bij of vlak na de geboorte; om een speciale gebeurtenis te herdenken; om hen te markeren voor een hoog doel of bestemming; om hen op te dragen aan God en Zijn wil; om sterke familiebanden of allianties in stand te houden; of om een boodschap van God over te brengen, zoals sommige van Jezus' namen zouden doen voor Zijn volk (bijvoorbeeld "Immanuel," wat betekent "God is met ons" [Mattheüs 1:23]).
Groeien kinderen dus op op een manier die bij hun naam past, omdat dit van hen verwacht wordt, en deze titel het enige is waartoe zij zichzelf in staat achten? Of groeien ze op met het vervullen van hun naam als een bestemming, omdat er een mystieke, profetische verbinding was tussen hun ziel en naam bij de geboorte, en ze nooit echt een keuze hadden over wat ze zouden worden? Het is makkelijk om het eerste aan te nemen: Peuter Jacob is opstandig en zegt op een dag: "Willen papa en mama mij 'bedrieger' noemen? Prima! Ik zal ze 'bedrog' laten zien!" Dan spendeert hij de rest van de middag met het bedenken van plannen om alles van Ezau af te pakken... Ik bedoel, waarom niet? Het is een goede theorie.
Aan de andere kant zijn er momenten in de geschiedenis dat mensen iets verbazingwekkends tot stand hebben gebracht waar hun namen profetisch naar wezen, en er is geen verklaring voor hoe ze hadden kunnen weten dat te regelen - zelfs als ze dat gewild hadden.
Neem bijvoorbeeld Daniël. De naam is afgeleid van het Hebreeuwse din, "rechter" en el, "God", wat vertaald betekent: "God is mijn rechter". De betekenis is hier dat er geen ander is - geen mens, geen kleine god - die zou kunnen volstaan als de leidende rechter over het leven van deze man vanaf zijn geboorte.
Het Bijbelse verslag van Daniël laat zien dat Daniël, tijdens de Babylonische gevangenschap en in omstandigheden buiten zijn eigen controle, herhaaldelijk voor menselijke rechters werd geplaatst en onderworpen werd aan wetten die niet van Jahweh waren. Het was alsof er in die tijd sinistere krachten in het heelal leefden die wilden dat hem zijn naam werd ontnomen en elke associatie die hij daarmee had. Toen Daniël voor het eerst naar Babylon werd gebracht, verklaarde de hoofdambtenaar zelfs dat zijn nieuwe naam Beltsassar zou worden ("Bel beschermt zijn leven," een beroep op de Babylonische god Bel voor voorziening) als een manier om Daniël te scheiden van elke verbinding met de God van zijn volk. (Dit werd ook gedaan met Daniëls vrienden [Daniël 1:7] - Hananja ["Jahweh is genadig"], Misjaël ["die is wat God is"; "hoge plaats"], en Azarja ["iemand die Jehovah helpt"] - van allen werden hun namen veranderd in verwijzingen naar Babylonische goden. Hananja werd Sadrach ["bevelhebber van Aku"]; Misjaël werd Mesach ["die is wat Aku is"]; en Azarja werd Abednego ["dienaar van Nebo"]). Een belangrijk ding moet echter worden opgemerkt over deze specifieke hernoeming: In tegenstelling tot de andere genoemde verhalen waarin God met een goddelijk doel verandert hoe iemand zal heten, namen in het geval van Daniël de heidense gijzelnemers de beslissing. Daniëls lot zou daarom verbonden blijven aan de naam "God is mijn Rechter" die hij eerder had gekregen.
De aanval op Hebreeuwse namen was slechts de eerste daad die de Babyloniërs uitvoerden in een poging om afstand te scheppen tussen de Joden en hun God. Vanaf het moment dat zij in het nieuwe, donkere land werden binnengebracht, werd van Daniël en zijn vrienden verwacht dat zij het voedsel en de wijn van de koning aten en dronken, die geestelijk onrein waren volgens de wetten van Israël (vgl. Daniël 1:8-16). Toen Daniël vroeg om alleen groenten te eten en alleen water te drinken, verstijfde de hoofdknecht van de koning - de aardse rechter over Daniëls geestelijke zaken op dat moment - bang dat Daniël en zijn vrienden niet zo hard zouden werken, en de hoofdknecht verantwoording zou moeten afleggen aan zijn aardse rechter (de koning). Maar Daniëls ware rechter had Daniël "gunst en ontferming" gegeven in de ogen van de hoofdman (1:9). Hij stelde een proef van tien dagen voor, waarbij de Hebreeuwse bedienden alleen groenten zouden eten en alleen water zouden drinken, en de chef zelf zou kunnen zien of hun werk de noodzakelijke ethiek bereikte of ontbrak. Verbazend genoeg stemde de chef in met de proef - hij onderwierp zichzelf, evenals Daniël en zijn vrienden, aan de Rechter die door zijn naam Degene was die over Daniël voorzat in het geestelijke rijk - en de resultaten waren verrassend. Niet alleen kwam Daniëls rechter hem ondersteunen om al het werk te volbrengen dat voor die tien dagen op zijn agenda stond, maar de Hebreeuwse dienaren zagen er zelfs gezonder uit - "dikker in vlees" - dan de niet-Hebreeuwse dienaren (1:15).
Deze chef zou Daniëls rechter niet zijn. Noch zou het deze Babylonische koning zijn. Daniël was "gemerkt", of "voorbestemd" [destiny-ed] zo je wilt. (Ja, ik ben me ervan bewust dat "voorbestemd" geen woord is. Maar het past hier; het moet anders gelezen worden dan "bestemd", dat onze cultuur synoniem heeft gemaakt met "bepaald". Bovendien is het leuk om te zeggen...) Daniël zou zijn daden uiteindelijk door Jahweh laten beoordelen en door niemand anders.
Daar zal het bij lange na niet ophouden. Velen die bekend zijn met het boek Daniël weten waar dit heen gaat, en hoe het uitmondt in de krachtmeting tussen de hoogste rechter en de rechter. Zoals zo vaak in het Woord, wanneer men te maken heeft met echte mannen en vrouwen en hun eindige kracht, leidt de ene test tot de andere, waarbij de ene groter wordt dan de andere. Kleine overwinningen leiden tot grotere beproevingen, die weer leiden tot meer verbazingwekkende overwinningen, enzovoort. We mogen een klein begin nooit verachten (Zacharia 4:10), want als we in weinig trouw zijn, zal ons veel worden toevertrouwd (Lucas 16:10).
We gaan een korte tijd vooruit en koning Nebukadnezar ervaart verontrustende dromen en nachtelijke visioenen die hem niet laten rusten. Hij riep de "magiërs, de betoveraars, de tovenaars en de Chaldeeën" (2:2) om te komen en zijn dromen uit te leggen. Toen zij faalden, beval Nebukadnezar dat alle wijzen van Babylon gedood zouden worden (2:12), inclusief Daniël en zijn vrienden. Zonder in paniek te raken, te huilen of te stoppen om een testament op te stellen, vroeg Daniël kalm, "met voorzichtigheid en discretie" (2:14), naar de reden van het doodvonnis.
Waarom reageerde hij zo? Omdat hij onbevreesd was? Omdat hij van de Babyloniërs hield en bereid was de executiezaal in te marcheren om zijn koning iets te bewijzen? Omdat de andere Hebreeërs tegen hem opkeken en hij geen paniek wilde zaaien onder zijn volk? Ik veronderstel dat sommige van deze redenen ook een factor kunnen zijn geweest. Maar naar mijn persoonlijke mening bleef Daniël kalm omdat hij al wist wie zijn Rechter was. Hij was zich bewust van waartoe hij was "voorbestemd" door het benoemen van zijn naam.
Desondanks, daar stond Daniël, meewerkend aan zijn eigen doodvonnis toen de mannen van de koning hem kwamen ophalen voor executie. Toen hij ontdekte dat het een kwestie van droomuitleg was, vroeg hij om een afspraak met de koning, ging naar huis en vroeg zijn drie beste vrienden - nu bekend onder hun Babylonische namen Sadrach, Mesach en Abednego - om begeleiding van de Rechter, waarvan hij al wist dat die het laatste woord zou hebben over zijn eigen lot. Daarna, geloof het of niet, ging hij naar bed en sliep er een nachtje over. (Wie anders dan een zeer zelfverzekerde man zou op zo'n moment kunnen slapen?) In de nacht onthulde dezelfde Rechter, die in het weefsel van Daniëls naam was verweven, alles wat de dromen van de koning betekenden, en Daniël ontwaakte met lofprijzingen op zijn lippen.
De volgende morgen werd hij naar Nebukadnezar gebracht. In tegenstelling tot de anderen voor hem, was Daniël de droom niet verteld voordat de uitlegging werd verwacht. Integendeel, zodra Daniël de kamer binnenkwam, vroeg de koning of hij zowel de droom als de uitleg ervan kende (2:24-26). Daniël legde uit dat geen wijze mannen, magiërs, tovenaars of andere mystici van dat soort Nebukadnezar zouden kunnen helpen, omdat de dromen van de koning in werkelijkheid van de God van de Hebreeën afkomstig waren!
Ik stel me voor dat Daniël op dit moment de reactie van de koning gadeslaat, terwijl hij Nebukadnezar de geheime gedachten van zijn sluimerende geest vertelt die niemand kan weten, gevolgd door de uitleg van deze gedachten die niemand kan weten. Ik kan Daniël bijna zien hoe het gelaat van zijn aardse rechter - de man die nog maar een dag tevoren zijn dood had bevolen - veranderde van pompeus ongeloof naar scepsis, naar verbazing, en vervolgens naar aanbiddende dankbaarheid voor Daniëls God. Toen Daniël klaar was met spreken, viel Nebukadnezar op zijn aangezicht, verklaarde dat de Hebreeuwse God groter was dan alle andere ("God der goden") en de Leidsman van elke hoge zetel op aarde ("Heer der koningen"), en bevorderde Daniël vervolgens tot heerser over geheel Babylon (2:47-48). Daniël kreeg onmiddellijk zijn enige verzoek ingewilligd: dat Sadrach, Mesach en Abednego naast hem zouden regeren.
Dat klopt, ik stel me graag voor dat Daniël op dat moment dacht: Ik was nooit voorbestemd om vandaag te sterven. God, alleen, is mijn rechter.
Poëtisch, is het niet? Het is bijna alsof geen enkele andere babynaam die Daniël's ouders hadden kunnen kiezen, meer integraal verband zou hebben gehouden met Gods plan. Maar, we zijn nog lang niet klaar.
Ongelooflijk genoeg, hoewel Nebukadnezar zojuist had erkend dat Jahweh de "God van alle goden" en "Heer van alle koningen" was, ging hij snel verder met het bouwen van een afgodsbeeld van goud, en eiste dat iedereen zou ophouden met waar hij mee bezig was en het afgodsbeeld zou aanbidden telkens wanneer hij "het geluid hoorde van hoorn, pijp, lier, trigon, harp, doedelzak, en alle soorten muziek" (3:5). Als zij weigerden, zouden zij in een vurige oven worden gegooid en levend worden verbrand. Bij deze proclamatie stonden enkele Chaldeeuwse opportunisten op die niet dol waren op hun Hebreeuwse superieuren en beschuldigden Sjadrach, Mesach en Abednego er officieel van dat zij de wet op de afgoderij niet gehoorzaamden. De koning was natuurlijk woedend, dus liet hij de Hebreeuwse bestuurders komen en zorgde ervoor dat zij zijn verwachtingen hoorden, en begrepen. Na het herhalen van de wet die zij moesten gehoorzamen en het doodvonnis dat zou worden voltrokken als zij dat niet deden, vroeg Nebukadnezar in wezen: "Welke god gaat jullie dan redden?" (3:15).
Het is duidelijk dat de koning niet wist welke lotsbestemmingen deze Hebreeuwse mannen ook in hun oorspronkelijke namen hadden ingebed (nogmaals: Hananja ["Jahweh is genadig"], Misjaël ["die is wat God is"], en Azarja ["iemand die Jehovah helpt"]) voordat de Babylonische ambtenaren hen een nieuwe naam gaven. (Als hij het had geweten, had zijn ervaring met die andere Hebreeuwse jongen, wiens naam was "God is mijn rechter", hem misschien een voorsprong gegeven in wat er daarna zou gebeuren. Maar omdat deze overdenking meer over Daniël gaat dan over het verhaal van de oven, zal ik het kort houden). Als antwoord op de beschimping van de koning legden de drie Joden uit dat zij uit de oven zouden worden bevrijd, maar dat zij, zelfs als dat niet het geval zou zijn, hun leven zouden geven eerder dan dat zij een afgod of een andere god dan Jahweh Jehovah zouden aanbidden.
Nebukadnezar, nog woedender dan tevoren, liet de oven zevenmaal zo heet stoken als gewoonlijk en gaf zijn mannen bevel Sadrach, Mesach en Abednego in de vlammen te werpen. De oven werd zo heet dat Nebukadnezar's mannen die in de buurt kwamen werden gedood. De drie Joden liepen echter ongedeerd door de vlammen, en de koning was geschokt toen hij zag dat zij vergezeld werden door een vierde man (op zijn minst een engel, hoewel de meeste theologen het erover eens zijn dat dit een theofanie is [verschijning van God als mens], en velen geloven dat het een Christofanie was [verschijning van Christus als mens]). Nebukadnezar riep toen Daniëls vrienden, en toen zij uit het vuur tevoorschijn kwamen zonder ook maar een geschroeid haar op hun hoofd, erkende en vergrootte de koning opnieuw de glorie van Jahweh in het hele koninkrijk, en hij verklaarde dat de dood iedereen zou treffen die de Hebreeuwse God zou belasteren. De drie zegevierende mannen werden opnieuw bevorderd.
Later in Daniëls verhaal - nadat hij de tweede droom van Nebukadnezar had uitgelegd die zijn ondergang aankondigde... en het daaropvolgende handschrift op de muur dat de ondergang van zijn zoon Belsassar aankondigde - benoemde koning Darius de Meder, die het koninkrijk van Belsassar had overgenomen, Daniël tot een hoge ambtenaar boven alle andere ambtenaren en satrapen (soort onderkoningen van de koning, met een hoge mate van autoriteit en autonomie).
De satrapen waren (niet verwonderlijk) jaloers op Daniëls positie en trachtten, net als hun achterbakse voorgangers, zijn relatie met de koning te saboteren. Nadat een aantal bij elkaar kwamen, gingen zij naar de koning en overtuigden hem ervan een nieuwe wet te maken, die bepaalde dat gedurende dertig dagen niemand in het koninkrijk mocht aanbidden of bidden tot wie dan ook behalve de koning. Wie deze wet negeerde, zou in een hol van hongerige leeuwen worden geworpen en levend worden verslonden. Darius, waarschijnlijk zonder er lang over na te denken, ondertekende het bevel. Daniël, trouw aan Jahweh als altijd, bracht geen veranderingen aan in zijn dagelijkse routine van bidden en smeken tot de God van de Hebreeën, en hij werd opgemerkt door de oplichters die zich hadden opgesteld om hem te zien bidden op zijn gebruikelijke plaats bij het raam. Zij renden naar de koning om hem aan te geven, en Darius, die zich om Daniël bekommerde, piekerde tot zonsondergang om een manier te vinden om voor Daniël tussenbeide te komen. Maar helaas was het een wet van de Perzen en Meden, dat wanneer een koning eenmaal een bevel uitvaardigde, dit niet meer kon worden herroepen.
Toen Daniël inderdaad in de leeuwenkuil werd geworpen, riep de koning naar Daniël dat zijn God hem zou bevrijden, en toen werd de opening van de kuil verzegeld met het zegel van de koning. Daarop bracht koning Darius een slapeloze nacht door zonder voedsel of vermaak, bang voor wat hij zou aantreffen als de volgende dag de kuil werd geopend.
Maar Daniël wist iets wat Darius waarschijnlijk niet wist... Daniël was "gemerkt" voor een tijd als deze. Hij was "voorbestemd" om te ontsnappen aan het oordeel van een aardse, menselijke koning met zijn ijdele en eindige decreten. "God is mijn Rechter" stond geschreven op Daniëls geestelijke naamplaatje, en het zou deze nacht zijn dat zijn naam de topproef van voorzienigheid en roeping vervulde.
In de morgen rende de verontruste koning Darius naar het hol en riep om te zien of de onschuldige, veroordeelde Daniël een antwoord zou kunnen geven vanuit de duisternis beneden hem. Gezien het feit dat dit letterlijk onmogelijk zou zijn, moet de koning er voor zijn mannen irrationeel en waanzinnig hebben uitgezien, toen hij een antwoord zocht van iemand wiens alternatieve naam net zo goed "de meest recente maaltijd van de leeuwen" had kunnen zijn. Per slot van rekening waren die leeuwen zo uitgehongerd dat het ondenkbaar was dat een mens in hun midden het zou overleven, en de koninklijke ambtenaren wisten dat. Onmiddellijk na de hele beproeving, toen Daniëls samenzweerders en hun gezinnen in één keer in het hol werden gegooid (de veroordeling van de vrouwen en kinderen werd overigens door de Perzische wet gesanctioneerd, niet door de God van de Bijbel als een wraakactie), werden hun botten al in de lucht gebroken door de kaken van de springende, uitgehongerde roofdieren[vi] voordat hun lichamen de grond raakten (6:24). Dat is hoe hongerig die massieve katachtigen opzettelijk werden gehouden. Dus Daniëls bevrijding was veel meer dan alleen maar twijfelachtig.
Het mocht gewoon niet zo zijn. Daniël was er geweest. Zijn leven was voorbij. Afgelopen. Afgelopen. Beëindigd. Verslonden.
...Behalve dat het niet zo was.
Waarom niet? Omdat, zoals Daniëls geboortenaam nu verklaarde met meer wonderbaarlijk gezag van de Almachtige en alle krachten van de hemel dan ooit tevoren in zijn leven, God Daniëls Rechter was. Niet Nebukadnezar, niet de belangrijkste dienaren van de koning, niet Darius of zijn dwaze adviseurs, niet een of andere kleine-god of standbeeld... alleen El, en El alleen.
Terwijl de angstige koning over de sadistische voederplaats leunde en luisterde, weerklonk de Hebreeuwse belofte op het hoofd van din el vanuit die ruwe put als een kreet van berisping aan ieder mens of heidense god die zich op dat moment tegen Jahweh zou verzetten: "O koning, leef eeuwig!" klonk Daniëls stem:
Mijn God heeft zijn engel gezonden en de muil van de leeuwen gesloten, en zij hebben mij geen kwaad gedaan, omdat ik voor zijn aangezicht onberispelijk ben bevonden; en ook voor uw aangezicht, o koning, heb ik geen kwaad gedaan. (6:21-22)
Hierna schreef koning Darius een doxologie en verspreidde die door het hele land, een woord van wijdverspreide lof voor de God die Daniël had gered uit de muil van de leeuwen.
Julia, lieve Julia... een roos ruikt niet altijd zo zoet als ze een andere naam heeft. Zelfs een groep hongerige, schurftige leeuwen uit een voederplaats in de zesde eeuw voor Christus had je dat kunnen vertellen - als ze tenminste hadden kunnen uitvinden hoe ze hun kaken daarvoor op elkaar moesten klemmen.
En voordat men aanneemt dat elk verhaal even inspirerend was, er waren ook een paar "stinkkolen" en "lijkbloemen" in het Woord. Baasha bijvoorbeeld, wat "goddeloos", "aanvallend" of "hij die verwoesting aanricht" betekent, was de naam van de koning van Noord-Israël die zijn troon veroverde door offensieve militaire manoeuvres. Later kreeg hij van de profeet Jehu te horen dat zijn heerschappij zou worden als het huis van Jeroboam als gevolg van zijn goddeloos leiderschap (1 Koningen 15-16). Een andere is Bera, wat "zoon van het kwade" of "goddeloos-zijn" betekent; dit was de naam van de koning van de moreel dode stad Sodom (Genesis 14:2), die door God werd vernietigd. En dit zijn nog maar een paar voorbeelden die uit het begin van de "B"-sectie van The Exhaustive Dictionary of Bible Names kunnen worden gehaald.[vii] Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar je snapt het idee.
Ik denk dat het punt nu wel duidelijk is dat, zelfs als onze moderne wereld het kiezen van namen met dezelfde ernst benaderde als bij de keuze tussen Taco Bell, Burger King, of wat er tegenwoordig ook maar goed klinkt, dat niet de nonchalante behandeling is die de Bijbel aan het onderwerp toekent.
Er is geen beter bewijs voor dat feit dan in de manier waarop het Woord omgaat met de namen van God.
VOLGENDE KEER: Het Mysterie van Namen als het gaat om God en het lot.
Eindnoten:
[i] Baker Encyclopedia of the Bible: Vol. 1 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1988) 880.
[ii] V. P. Hamilton, Evangelical Commentary on the Bible Vol. 3 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1995) 22.
[iii] D. Brown, A. R. Fausset, & R. Jamieson, (n.d.), A Commentary, Critical, Experimental, and Practical, on the Old and New Testaments: Genesis–Deuteronomy: Vol I (London; Glasgow: William Collins, Sons, & Co.) 153.
[iv] J. D. Barry, D. Mangum, D. R. Brown, M. S. Heiser, M. Custis, E. Ritzema, … D. Bomar, Faithlife Study Bible (Bellingham, WA: Lexham Press, 2012, 2016), Genesis 32:28.
[v] C. Brand, A. Draper, S. England, E. R. Bond, T. C. Clendenen, & Butler (Eds.), Holman Illustrated Bible Dictionary (Nashville, TN: Holman Bible Publishers, 2003) 1173–1174.
[vi] P. W. Comfort, (Ed.), Cornerstone Biblical Commentary: Ezekiel & Daniel: Vol. 9 (Carol Stream, IL: Tyndale House Publishers; 2010) 391.
[vii] The Exhaustive Dictionary of Bible Names (North Brunswick, NJ: Bridge-Logos; 1998).
Bron: COUNTDOWN TO 2025 AND THE SECRET DESTINY OF AMERICA—PART 12: BIBLICALLY SPEAKING, CALLING FORTH “NAMES” AND PLACING THEM IN AUTHORITY OVER YOU IS MORE THAN MAKING A “SOUND IN THE AIR” » SkyWatchTV
